ความห่างไกลมันเป็นแบบนี้นี่เอง...
เราไม่ได้เจอกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ...
...3เดือน...? ทำไมมันรู้สึกเหมือนนานจังเลย...

อยู่ดีๆก็เศร้า...อยากจะร้องไห้...เหงาอย่างบอกไม่ถูก...
พอคิดถึงเรื่องเก่าๆก็ยิ่งเศร้า...ยิ่งคิดถึง...
ทำไมเวลาในตอนนี้ถึงผ่านไปช้านักนะ?
แล้วทำไมเวลาที่เราอยู่ด้วยกันถึงผ่านไปเร็วเหลือเกิน...

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าระยะทางจะทำให้คนเรารู้สึกเศร้าได้ถึงขนาดนี้...
เข้าใจแล้วว่าเวลาที่คิดถึงใครคนนึงมากๆแต่ไม่มีโอกาสจะได้เจอ
แท้จริงแล้วมันเป็นยังไง...
ความเหงาแบบนี้มันเป็นยังไง...
ความเศร้าแบบนี้...มันทรมานมากกว่าความเศร้าแบบอื่นๆอีก...
ความเศร้าที่เกิดขึ้นโดยตัวเรา...แต่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตัวเอง...

ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าบทเรียนที่เรียกว่า "ระยะทาง" มันไม่ง่ายเลย...
เศร้าจนอยากจะร้องไห้ออกมา...หัวใจเหนื่อยและอ่อนล้ามากมาย
ตอนนี้รู้สึกเหงาเกินไป...เศร้าเกินไป...คิดถึงเกินไป...
จนทำอะไรไม่ถูกแล้ว...อยากจะเจอ...แต่ทำไม่ได้...
ทำไมต้องเป็นแบบนี้นะ...
ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะรู้สึกโดดเดี่ยวได้ขนาดนี้...

อยากให้เขาคนนั้นกลับมา...
แต่เราเองก็รู้ว่าเขาเองก็มีหน้าที่ๆต้องไปทำ...
เราเองก็เช่นกัน...
ต่างคนต่างมีความฝันไม่เหมือนกัน...
เรารู้ว่าวันนึงเราก็ต้องแยกกันไปทำตามความฝันของตัวเอง
แต่ไม่คิดว่า...มันจะเร็วขนาดนี้...
และไม่คิดว่าระยะเวลาแห่งการรอคอยมันจะยาวนานขนาดนี้...
เราต้องรอเขาอีกเท่าไหร่ 1ปี? 2ปี? ไม่สิ...อาจจะเป็น 4-5ปี ต่างหาก...
แต่เวลาเพียงแค่ 3 เดือน...ต่อมน้ำตาก็เริ่มทำงานซะแล้ว...

เฮ้อ...อ่อนแอจริงๆเลยเรา...
น่าขำนะ...ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนแอได้ขนาดนี้...
ทำไม...ถึงเหนื่อยล้าใจได้ขนาดนี้...
ความเข้มแข็งหายไปไหนหมด?
แล้วความอ่อนแอเหล่านี้มากจากไหนมากมาย...เฮ้อ...
ปกติเราไม่ใช่คนแบบนี้นิ...ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...
คงจะเพราะเคยชินกับการมีเขาอยู่ข้างๆเสมอสินะ...
ถึงได้อ่อนแอได้ขนาดนี้เวลาเขาไม่อยู่ข้างๆ...

คำถามมากมายค่อยๆหลั่งไหลเข้ามาในหัว...
ทำไม...ต้องเป็นแบบนี้..?
ทำไม...ต้องแยกเราให้ห่างกัน..?
ทำไม...ฟ้าต้องทำเหมือนกลั่นแกล้งกัน..?
ทำไม...ไม่เห็นใจคนตัวเล็กๆอย่างเราบ้าง..?
...ทำไม...ทำไม...ทำไม...
มีอีกมากมายหลายคำถามอยู่ในหัว...
มีทั้งเขียนออกมาได้และไม่ได้...
แต่ถ้าให้เขียนก็คงเขียนไม่หมด...เฮ้อ...

เอาละ...เศร้ามามากแล้ว...หมดเวลาเศร้าแล้ว...
ต่อจากนี้จะไม่ทำให้เขาเป็นห่วงมากขนาดนี้แล้วละ
เราจะพยายามเข้มแข็งแล้วนะ ^_^
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราจะสู้ไปด้วยกันนะ...
จะไม่มีทางท้อเด็ดขาดเลย!!
เชื่อเรานะ...
สู้ๆ สู้โว้ยยยย!! [ให้กำลังใจตัวเองหน่อย]
สู้ไปด้วยกันนะเธอออ...>_<"

Comment

Comment:

Tweet

#6 By nanza (103.7.57.18|142.86.135.21, 180.183.107.124) on 2012-07-12 10:39

คิดซะว่ามันเป็นบททดสอบล่ะกันครับ ต้องผ่านมันไปให้ได้double wink

#5 By Shinji on 2010-06-05 17:47

พูดแบบนี้แล้วทำให้คิดถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาพอดี

#4 By K ToKa on 2010-06-01 05:09

* - *

ความรักที่ห่างกันไปไกล ๆ

โดยที่ ยังไม่ทิ้งหัวใจไปกันนั้น

มีจริง ๆ กับตัวเรานะ






ณ วันนี้ แทบไม่ได้เจอกันเลย

แต่แค่คุย กันพักนึง


เวลาของเราจะกลับมาเท่ากันเสมอ. . .


. . . . .








ดีใจเรื่องคนชอบเอนทรี่ใหม่ ของเราไง
ความห่างไกล จะทำให้เรายิ่งคิดถึงกันนะคะ big smile

และหากเราผ่านช่วงเวลานี้ไปได้จริงๆแล้ว
พอได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

มันจะมีความหมายมากเลยนะคะ
จะได้รู้ว่าเรารักและคิดถึงกันมากแค่ไหน

สู้ๆ big smile

#2 By อาเมะ ❥ on 2010-05-31 20:31

เป็นกำลังใจให้ครับ ผมกับแฟนก็อยู่ห่างกันครับ กว่าจะได้อยู่ใกล้ๆกันนานๆก็คงต้องเรียนจบนู่น พอจะเข้าใจถึงความรู้สึกนั้นครับ แต่ผมยังได้เจอบ้างเดือนละครั้งสองครั้ง ซึ่งผมคิดว่าคุณคงต้องแบกรับอะไรที่มันหนักกว่า สู้ๆๆนะครับ อย่าเครียดๆน้ออ

#1 By NA on 2010-05-31 20:16